قرار است سه نفر را ببینم.سه نفر را که نمیدانم آشنایم هستند یا غریبه؟چقدر میتوان به خاطرات آویخت و به خاطرات آمیخت؟حالا هی ساعت رسیدنتان را چک میکنم.حالا هی تقویم میلادی و تبدیل ساعت و از این برنامه ها دارم.سرم گیج میرود.حالم بد میشود.دلم میخواست راه فراری بود از دیدارشان."س" دلم نمیخواهد بعد از دو سال ببینمت."س" دلم نمیخواهد بعد از دو سال ببینی ام.آخرین باری که نشستیم یک دل سیر درد دل کردی و من چهار ساعت تمام دلداری ات دادم کی بود؟آخرین باری که تو آن سوی دنیا اشک میریختی و دلت گرفته بود و دلت گرفته بود و دلت گرفته بود...من هم دلم گرفته بود....خوبی اش این بود که من به تو نمیگفتم دارم پا به پای اشکهایت میبارم.و تو هم نمیتوانستی این را بفهمی."س"...برایم غریبه شده ای.مدتهاست برایم غریبه شده ای.مدتهایی که نبودی...به تعداد همه ثانیه هایی که نبودی برایم غریبه شده ای.میدانم وقتی ببینمت هم غربتت بیشتر به قلبم میریزد.تو حتما خیلی فرق کرده ای.چقدر فاصله است اکنون بین من و تو.بین دیدگاه ما.بین حرف زدنهای ما.حتی بین لباس پوشیدن تو و من.حتی بین همه آن چیزهایی که توی این دو سال دیده ای و من ندیده ام و دیده ام و تو ندیده ای.هر چه دنبال نقطه اشتراک میگردم؛نمیبینم.پیدا نمیکنم آن گره کوری را که بخواهد به تو پیوندم بزند.اشکهایت را توی آن فرودگاه لعنتی به یاد دارم.آخرین دفعه ای که بدرقه ات کردم را به یاد دارم.آن شال گردن قرمز لعنتی پر رنگ ترین چیزی است که از تو به یادم مانده.حالا هجوم لحظه های بارانی را به یاد دارم.حالا همه آن زیر باران رفتنهامان را.همه اشک ریختنهامان را به خاطر گسستنها و شادیهامان را به خاطر پیوندها.حالا همه آن جدا بودنمان از همه.همه آن یک ماهی که جواب سلام هیچکس را نمیدادیم.حتی آن تصادف بد وسط اتوبان.من و تو.بدون گواهینامه!حالا آن عطر موج تیره ات را به یاد دارم وقتی وارد کلاس میشدی.حالا دل دل کردنهای اینکه از در دانشگاه وارد میشدم و نگران بودم نکند تو امروز هم تنبلی کرده ای و نیامده ای.و تحمل آنهمه فضای کسالت بار.حتی آن روزی که توی آن باران شدید صبح به آن زودی آمدم به کلاسم برسم.با چه تقلایی!توی این شهر لعنتی افتادم توی یک جوی پر از آب و یخ!تا زانو خیس شدم ولی باز هم بی خیال شدم.الان که برایت تعریف میکنم؛شلپ و شلوپ آب یخ زده را توی بوتهایم حس میکنم.یادت هست؟آن نیم بوتهای براق من را؟... وقتی رسیدم دانشگاه؛دیدم شما تشریف نیاورده اید.از زیر پتو به من زنگ زدی که حالش را نداشته ای.همیشه تنبل بودی و این تنبلی بد آزاردهنده بود.خوب؟ببین!من و تو زیاد خاطره داریم.ولی اینها فقط یک مشت خاطره است که روز به روز کمرنگ تر و کم تعداد تر و خاک گرفته تر میشود.اینها را تو هم که نباشی من میتوانم تنهایی مزمزه اش کنم.تو هم که باشی باز باید توی آن رستوران توی همیشگی بنشینیم و باز هی بگوییم یادته؟یادته؟یادته؟خوب اینها همه آن چیزی است که ما را به هم پیوند میدهد.دیگر نه من میتوانم پا به پای تو توی پیست اسکی کنم؛نه میتوانم پا به پای تو توی دریا شنا کنم؛نه میتوانم حتی پا به پای تو آن سربالایی نزدیک خانه تان را که سراسر زمستان یخ زده بود سر بخورم.فکر نکن دارم از تو گله میکنم.تو تقصیری نداری که مجبور شدی بروی و با اشک رفتی و وقتی میرفتی من با اشک به چشمهایت زل زدم و گفتی برمیگردی و گفتم میدانم برنمیگردی.تا همین دوسال پیش میگفتی برمیگردی و من عجیب میدانستم برنخواهی گشت.و بعدها دیگر دلت نمیخواست برگردی."س"!دلم نمیخواهد ببینمت.میترسم وقتی دیدمت نتوانم!و آنقدر صبور نباشم که بتوانم جلوی اشکهایم را بگیرم.یا شاید هم آنقدر سرد و یخ باشم که بهتت بزند.تو حالا آشنا ترین غریبی هستی که من دارم.تو.تو و آن یکی و آن یکی.تو مثل "مریم".مریمی که او را هم دلم نمیخواهد ببینم.این بار که آمده قول یک لی لی توی حیاط قدیمی را از من گرفته.فکرش را بکن!نوبتی از مدرسه گچ بدزدیم و نوبتی روی آن تکه آسفالت حیاطشان چهارخانه های لی لی را با برجا گذاشتن گوشت سفید گچ نقش کنیم و نوبتی خانه ها را یک پا یک پا یک پا برویم و بعد روی خانه چهار و پنچ جفت پا.چه حالی داشت تکه ای که از خانه هشت و هفت بر میگشتی.جفت پا.من همیشه پایم روی خط میرفت و "مریم" همیشه چشمهایش رد پاهایم را دنبال میکرد.همینکه پا روی خط میگذاشتم؛داد میزد:آهای!پایت روی خط رفت!سوختی.حالا اما مدتهاست پای من هی روی خط میرود و نه تو هستی و نه "مریم" که داد بزنید آهای!پایت روی خط رفت!سوختی.من مدتهاست سوخته ام و کسی نیست من را از ادامه بازی که تویش بازنده شده ام باز بدارد.مدتهاست مثل آن روزهایی که "مریم" نبود و تنها با خودم لی لی بازی میکردم؛یک بار خودم میشدم و یک بار "مریم"؛خودم که بودم هیچوقت پایم روی خط نمیرفت!هیچوقت هم سنگم اشتباهی نمی افتاد!ولی "مریم" توی همان خانه اول پایش روی خط میرفت و میسوخت!مدتهاست نیستید.امروز با الناز داشتیم حساب میکردیم که آخرین باری که دور هم جمع شدیم در آن شب کذایی که توی آن خانه ییلاقی توی کندلوس از شدت ترس و وحشت قلبمان توی دهنمان آمده بود و ما پر رو پر رو روح احضار میکردیم؛چقدر گذشته؟باورت میشود؟باورت میشود سه سال گذشته؟انگار دیروز بود.انگار نه.دقیقا همین دیروز بود و به قول الناز بهتر است به رویمان نیاوریم که چقدر بر عمرمان رفته.دلگیرم؟خوب هستم.از تو دلگیرم "س".از تو دلگیرم "مریم".حتی از تو.از تو "امید".از تو که اصلا آمادگی دیدنت را ندارم.از تو که از شنیدن خبر آمدنت فقط برای چند ثانیه ذوق زده شدم.بعدش؟بعدش آوار درد شدم.بعدش آوار تنهایی.چطور بگویم که نمیخواهم هیچکدامتان را ببینم؟چطور به شماهایی که با آنهمه شوق و ذوق خبر آمدنتان را داده اید بگویم دیدارتان مال خودتان.برش دارید ببرید همانجایی که تا به حال بوده اید؟