سشنبه، خیس بود! "..."زیر چتر آبی و در چادری که سرتاسر دلتنگی اش ریخته شده بود از کوچه ای می گذشت که همان پیچ و خم خوابها و کابوس او را داشت.باران با صدای ناودان، چتر و آسفالت می بارید.اگر کسی بخار چسبیده به یکی از پنجره ها را پاک می کرد می توانست دختری را ببیند که گوشه ی چادرش را گرفته و نمی داند که با یک چتر وارونه چه باید کرد.این بود که"..."دسته ی چتر را ول کرد.باد چتر را به طرف دیوار پرت کرد ان را روی آسفالت انداخت و انقدر با خودش برد تا به تیر چراغ زد.چند تا از فنر های چتر شکست، تکه ای از آبی خیسش جر خورد.از تیر چراغ به طرف یکی از درختان ته کوچه رفت.صدای پاره شدن پارچه و شکستن استخوان های چتر پنجزه به پنجره دور شد.باران مثل خون از زخم های چتر می ریخت.چتر به تنه ی درخت کوبیده شد و همان جا زیر دست و پای پاییز،بی رمق و دور از شباهتش به یک چتر باز شده و آبی افتاد.حتی یکی از پنجره ها باز نشد.هیچ کس بخار پنجره ای را پاک نکرد.چتر صدای مچاله شدن فنر هایش را نمی شنید.داشت می مرد و دیگر نمی توانست هیچ بارانی را به یاد آورد.فقط خاطره ای دور و کمی گرم از کف دست"..."هنوزدر چتر بود که آن هم آرام،آهسته،آهسته و آرام،آرام و آهسته فراموش می شد

.

.

.

سیاوش روی غرور پیر شده ی پا هایش ایستاده، همان شال بلند و سفید را به گردن داشت که سال پیش آن شب !حالا همان شال بلند بود که سیاوش در سفیدی آن به او نزدیک می شد.آهسته گفت:

-سلام.

می دانست برای دست زدن به صورت سیاوش باید از فاصله ی دور و دراز بین واقعیت تا رو یا بگذرد.

-با تاکسی بریم.باد چترمو برد! همون که پارسال بهم داده بودی!

.

.

.

-لطفا نگه دارین.

آنها پیاده شدند و راننده نتوانست برای چیزی که از اتومبیل بیرون می رفت،کلمه ای بهتر از تنهایی پیدا کند، همانطور که مردم پیاده رو نتوانستند بفهمند مردی بی آنکه وجود داشته باشد، بازو به بازوی زنی، از کنارشان می گذرد.

.

.

.

-اونجا چی کار می کردی؟

-چی کار می کردم؟ رفتم دنبال...

-بشین"..."یه دقه بشین.خودتو گول نزن دختر! به این صندلی دست بزن، دستتو بکش روش یالا،کسی روش ننشسته؟ نه...روی اون تختخواب رو نگاه کن...کسی روش خوابیده؟هیچ کس...

-اما اون سال کسی سیاوش رو به شما نشون داد؟زندش رو...؟مردش رو...؟کسی آدرسی، قبری چیزی،هیچی به من نشون نداد! واقعیت اینه که من امروز اونجا بودم...

-که چی؟

-نمی دونم، فقط با همین چشام دیدم که... میدونی...من فقط عاشق چترم هستم!

-پس تو حالا یه چتر داری که هم واقعیت توئه هم رو یا...

-نه... یه ساعت پیش که از خونه می اومدم، بیرون بد جوری بارون می بارید.چتر وارونه شده بود منم ولش کردم.

-چرا؟

-واسه این که اون واقعا یه چتر بود،می فهمی؟دوباره شده بود یه چتر!

.

.

.

"..."در شهری که سشنبه ی فراموش شده ای داشت از خیابان هایی گذشت که گاهی تاریک بود، گاهی هم به اندازه ی یک تیر چراغ روشن، این بود که "..."نتوانست نعش چتر را زیر هیچکدام از درختان کوچه پیدا کند.

حالا چتر هم یک سیاوش شده بود.