واکتم , پور زمانه کی واکتام م هیددنونه امرا جلگٍ نیو.گئرون جور دارونه بون سی پس ایسام تسک تسک.توره اورگان امرا درد دیل کونمو او زمات کی آسمون دلا دکف سیا باهه, او زمات کی وارش وارُ فر ُ فرُ.جه بشر ننگه سوجش جه بشر تارکینه اوقور می دیلانی سوجُ ای بشر رُ می دیل بوجاقُن دیل کولات دیل گئر دیلانی.امی دیل تش واشُ .اووووووی بشر کورا شُری...................ن گئز ن چیگ ن گوررُ... د هچچی م واننه پور زماتُ کی بی بالو بوبوم......یشاچه جئن امرا ایسام سٍ گالشه رافا ....می پیلُ اسگالش کیلسای بوجاقُنه ناجُ.ایه ,خا بای ...خا بایو دساسینی می یشاکته جئنُ خو شورُم هیستاگوده بال امرا ....ای پیله دنی دورین فقت اونُ کی دئنُ گئرون جئر تارمی بون سی پس ایسا تسک تسک ایتُ یشاجه دورگ

ترجمه ی فارسی :از پا افتادم,مدتهاست که از پا افتاده ام .مرا با هیچکس پیوندی نیست بالای کوهها پای درختان پشت تخته سنگ تنهای تنهایم.آندم که در دل آسمان ابر سیاه می افتد با تندباد دیوانه درد دل میکنم, آندم که شر شر باران به راه می افتد از سوزش ننگ بشر از عاقبت تار بشر دل من هم میسوزد. دل من دل جنگل دل کوهستان دل کوه هم<میسوزد>....در دل ما شعله بل میگیرد. هااااای ای بشر به کجا میروی............نه دندان نه چنگال نه نعره ای و دیگر هیچ چیز برایم نمانده ست مدتهاست که بی سلاح شده ام....با تن زخمی در انتظار "سیا گالشم" "اسگالش" بزرگ من, آرزوی جنگلهای شمال , او خواهد آمد و میخواهد بیاید...می خواهد بیاید و نوازش کند تن زخمی ام را با دستهایی که از مه خیس گشته اند. در این دنیای بزرگ فقط اوست که میداند بالای کوهها در عمق مه پشت تخته سنگ تنهای تنهاست یک ببر زخمی